Notandanafn:   Aðgangsorð:               

Stúfur

 

             Hlustið

Stúfur

Einu sinni voru tvíburar.
Þeir voru ekki jafnstórir.
Einn var stór, en hinn lítill.
stærri hét Stóri Pétur.
Hann var svona stór,
af því hann var svo duglegur
borða HAFRAGRAUT
minni var kallaður Stúfur.
Hann var svona lítill,
af því hann vildi aldrei
borða grautinn sinn.
Dag nokkurn fann Stóri Pétur
upp á góðum leik.
Hann og Stúfur fóru vega salt.
En Stúfur var lítill og léttur.
Og þegar Stóri Pétur settist á "saltið",
hentist Stúfur í háa loft.
Stúfur sveif hátt upp í loftið.
Hann fór svo hratt,
hann fékk hellu fyrir eyrun.
Hann barst hærra og hærra,
og hraðinn varð meiri og meiri.
Ha, ha, hæ!
Stóri-Pétur skellihló.
Hann þóttist maður meiri
hafa sent Stúf í þessa
ævintýra för.
Stúfur þaut um loftið allan daginn.
Og þegar leið kvöldi,
var hann kominn í nánd við mánann.
En þegar Stúfur fór fram hjá
Karlinum í tunglinu,
náði hann í hökuna á honum.
Og þar hélt hann sér dauða-haldi.
Svo klifraði Stúfur upp á hökuna
á Karlinum í tunglinu.
Og Karlinn í tunglinu varð bæði
hræddur og forvitinn.
"Hver ert þú, strákur litli?"
spurði Karlinn í tunglinu.
"Ég er Stúfur, sem aldrei borðar graut,
af því hann er versti matur
í heimi", sagði Stúfur.
Karlinn í tunglinu hló.
Honum fannst Stúfur vera
lítill, skrítinn snáði.
Svo röbbuðu þeir saman alla nóttina
og gerðu gamni sínu.
En þegar dagur rann
fór Karlinn í tunglinu syfja.
Og hann geispaði stórum: "A-HA-A!"
Karlinn í tunglinu
dró ýsur og laut höfði.
En þá fór kárna gamanið.
Stúfur gat varla haldið sér lengur.
Hann var missa takið.
Stúfur gafst upp.
Hann sleppti takinu
og lét sig detta til jarðar.
Hann hrapaði með ógnar-hraða.
Það varð honum til lífs,
hann kom niður á dúnmjúkt ský.
En skýið var á leið til jarðar.
Það færðist neðar og nær jörð.
Og svo bar það rétt yfir húsþak.
Skýið gat ekki haldið Stúf lengur uppi.
Og hann féll til jarðar.
Hann datt á höfuðið ofan í
svartan stromp og lenti beint
ofan í grautarpott, sem stóð yfir eldi.
Það slettist grautur á föt Stúfs.
Og dálítið hafði farið upp í hann.
Þá sleikti Stúfur út um og sagði:
"Þetta er, svei mér, góður grautur".
Konan sagði, hann mætti
eta allan grautinn úr pottinum.
Og það gerði Stúfur
bæði fljótt og fallega.
Og konan í húsinu tók sig til
og eldaði meiri graut.
Og Stúfur át grautinn upp,
því hann var svo svangur,
og grauturinn góður.
Stúfur tók hækka og gildna.
Og hann varð STÓR og STERKUR.
Stúfur þakkaði konunni
fyrir grautinn góða.
Svo lagði hann af stað heim.
Hann gekk upp fjöll.
Og renndi sér niður brattar brekkur.
Og loksins komst hann heim,
heim til mömmu og pabba.
En Stóri Pétur var hræddur.
Hann tók á rás og faldi sig.
Því var Stúfur
orðinn miklu stærri en Stóri Pétur.




Hvernig fannst þér þetta verkefni?

© Gígja Svavarsdóttir 22.4.2005